بازار فولاد کشور ماه بحرانی را پشت سر گذاشت

به گزارش بورس امروز، بازار آهن آلات در آخرین ماه تابستان 1403 به دلیل ناترازی انرژی و عدم افزایش نرخ ارز، در اکثر محصولات خود روند کاهشی داشته است و در رکود شدید به سر می‌برد. آمارها نشان می‌دهد میلگرد آجدار ظفربناب، پس از طی نوسانات فراوان، قیمت آن از ابتدای شهریور‌ماه تاکنون افت 500 تومانی  را تجربه کرده است؛ به‌طوری‌که از 27 هزار و 363 تومان به 26 هزار و 909 تومان کاهش یافته است. همچنین قیمت ورق سیاه 2 نیز در یک ماه گذشته روند کاهشی داشته است و از 33 هزار و 727 تومان به 31 هزار و 681 تومان رسید و افت دو هزار تومانی را در قیمت تجربه کرد.

قیمت پروفیل تهران نیز از 36 هزار و 600 تومان در ابتدای ماه شهریور به 34 هزار و 727 تومان سقوط کرد و محصول نبشی آریان فولاد نیز با افت قیمت 400 تومانی، از 26 هزار و 900 تومان به 26 هزار و 500 تومان رسید. اما قیمت تیرآهن ذوب‌آهن اصفهان، برخلاف سایر محصولات آهنی و فولادی طی یک ماه گذشته، افزایش قیمت را تجربه کرد و قیمت آن از 34,500 تومان به 37,700 تومان رسید. این افت قیمت محصولات دلایل مختلفی داشت که یکی از مهمترین آن‌ها ثابت ماندن نرخ دلار در کانال 59 هزار تومان بود. همچنین در هفته دوم شهریورماه، بازار آهن‌آلات نیمه تعطیل بود که این مساله موجب کم رونق شدن این بازار و عدم حضور فعالان فولادی در بازار شد.

از سوی دیگر بازار فولاد با بحران کاهش میزان تقاضا در ماه گذشته مواجه شد که دو عامل رکود صنعت ساخت و ساز و مشکلات صادرات بیشترین اثر را در کاهش فروش و رکود بازار داشته‌اند.همچنین بازار جهانی فولاد نیز با چالش تهدید چینی روبرو شده است و افزایش صادرات آهن‌آلات از چین، موجب افت شدید قیمت‌ها و رکود بازار جهانی شده است که سایه آن بر بازار ایران افتاده است.

با وجود اینکه کارخانه فولادمبارکه اصفهان، ارز آوری چشمگیری برای کشور داشته است اما در شرایط بحرانی و ناترازی انرژی به دلیل سیاست‌های اشتباه دولت، صنایع به‌ویژه صنعت فولاد به‌عنوان اولین مجموعه‌هایی هستند که مشمول اعمال محدودیت می‌شوند. به‌طوری‌که اعمال این محدودیت‌ها در سال جاری موجب کاهش ۳۰ درصدی تولید در کشور شده است.

با توجه به اینکه  ۵۰ درصد نیاز آبی فولاد مبارکه از طریق تصفیه فاضلاب شهرهای اطراف تامین می‌شود، از سوی دیگر بار اصلی ارز آور غیرنفتی ایران بر دوش این صنعت استراتژیک است، چرا در شرایط بحران انرژی، اولین اقدام دولتمردان اعمال محدودیت برای صنایع به‌خصوص صنعت فولاد است. اگر تولید در صنعت فولاد زمین بخورد قطعا شاهد بحران‌های سخت‌تری در اقتصاد کلان کشور خواهیم بود و از این نکته نباید غافل شویم که از بین رفتن رونق تولید صنایع در کشور به معنای نابودی اقتصاد خرد و کلان خواهد بود. این درحالی است که برخلاف سیاست‌های بالادستی و تأکید مسوولان بر تأمین انرژی برای صنایع، در عمل خلاف این سیاست‌ها اجرایی می‌شود؛ به‌طوری‌که در سال جاری محدودیت‌های برق منجر به کاهش ۳۰ درصدی تولید در کشور شده است.

کارشناسان بر این باورند که سرمایه‌گذاری در بخش تأمین انرژی و مدیریت بهینه مصرف برق در بخش خانگی تنها راه تأمین انرژی موردنیاز برای صنایع  است. به‌همین جهت سرمایه‌گذاری صنایع برای بخش انرژی می‌تواند این مشکل را به سرعت حل کند.

گفته می‌شود صنایعی مانند فولاد مبارکه اصفهان که در زمینه خودتامینی انرژی همکاری داشته است، نباید برای تامین انرژی خود برای تولید محصولات، با بحران و کمبود مواجه شوند؛ زیرا این مساله سبب از بین رفتن انگیزه سرمایه‌گذاری در این صنعت می‌شود. در صورتی‌که در برنامه هفتم توسعه صرفه‌جویی‌ها و حاصل سرمایه‌گذاری‌ها در بخش انرژی باید به تولید اختصاص یابد.

نکته قابل تامل این است که قطعی برق کارخانجات (بیش از دو روز در هفته) در شرایطی صورت گرفته است که به آن‌ها گازوئیل هم اختصاص نیافته است. این مساله سبب کاهش تولید شده است و از سوی دیگر به تجهیزات و مواد اولیه  آسیب رسانده است. بنا بر اظهار مدیر اجرایی انجمن فولاد، کمبود برق و گاز موجب شده است تا رشد تولید سالانه ۳۸ میلیونی تن در سال متوقف شود که این به ضرر اقتصاد کشور خواهد بود.

نویسنده: علی سپه وند سرپرست معاملات بورس کالا کارگزاری صبا تامین